Follow Us On

19

February

2020

Wednesday

ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ വാചകം

ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ വാചകം

രണ്ട് വാക്കുകൾ മാത്രമുള്ള ഒരു വചനം ബൈബിളിൽ ഉണ്ട്. രണ്ടു വാക്കുകളും കൂടി അഞ്ച് അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രം. യോഹന്നാൻ 11:34-ൽ പറയുന്ന ആ വചനം ഇങ്ങനെയാണ്: യേശു കരഞ്ഞു. കരച്ചിലിന്റെ പശ്ചാത്തലം ഇതാണ്. യേശുവിന് വളരെ ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്ന ലാസർ മരിച്ചു. ലാസർ രോഗിയായി കിടക്കുമ്പോൾ ലാസറിന്റെ സഹോദരിമാർ ആയിരുന്ന മർത്തായും മറിയവും യേശുവിന്റെയടുത്ത് ആളയച്ച് പറഞ്ഞു: ഇതാ, അങ്ങ് സ്‌നേഹിക്കുന്നവൻ രോഗിയായിരിക്കുന്നു (യോഹ. 11:33).
അങ്ങു സ്‌നേഹിക്കുന്നവൻ എന്നാണ് സഹോദരിമാർ പറയുന്നത്. ലാസറിന്റെ രോഗവിവരം അറിഞ്ഞ യേശു ഉടനെ പോയില്ല. ലാസറിനെ സുഖപ്പെടുത്തിയുമില്ല. തന്റെ ഭൃത്യൻ രോഗിയായി കിടക്കുന്നു എന്ന് ശതാധിപൻ വന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ യേശു പറഞ്ഞു: ഞാൻ വന്ന് അവനെ സുഖപ്പെടുത്താം. ശതാധിപനും യേശുവും തമ്മിലുള്ളതിനേക്കാൾ എത്രയോ അടുപ്പം യേശുവും ലാസറും തമ്മിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും യേശു പോയില്ല. തന്റെ ഭവനത്തിൽ അങ്ങയെ സ്വീകരിക്കുവാൻ തനിക്ക് യോഗ്യത ഇല്ലെന്നും അതിനാൽ ഇവിടെവച്ച് അങ്ങ് ഒരു വചനം അരുളിച്ചെയ്താൽ വീട്ടിൽ കിടക്കുന്ന ഭൃത്യൻ സുഖം പ്രാപിക്കും എന്നും ശതാധിപൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ യേശു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തെ മാനിച്ചു.
വചനം അയച്ച് ഭൃത്യനെ സുഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ശതാധിപൻ രോഗം മാറിയ ഭൃത്യനെയാണ് കാണുന്നത്. ലാസറിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയില്ലെങ്കിലും, ശതാധിപന്റെ ഭൃത്യന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്നതുപോലെ വചനം അയച്ച് യേശുവിന് ലാസറിനെയും സുഖപ്പെടുത്താമായിരുന്നു. എന്നാൽ യേശു അതും ചെയ്തില്ല. പകരം ലാസർ മരിച്ച് നാലുദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യേശു ലാസറിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി. ലാസറിന്റെ സഹോദരി മറിയം യേശുവിന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് പറഞ്ഞു: നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ സഹോദരൻ മരിക്കുകയില്ലായിരുന്നു (യോഹ. 11:32). തുടർന്ന് മറിയവും മർത്തയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന യഹൂദരും കരഞ്ഞു. അപ്പോൾ യേശുവിന്റെ ആത്മാവിലും നെടുവീർപ്പുകൾ ഉണ്ടായി. യേശു കരഞ്ഞു. യേശുവിന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട ജനങ്ങൾ രണ്ടുവിധത്തിൽ പ്രതികരിച്ചു. ഒന്നാമത്തെ കൂട്ടർ പറഞ്ഞു: നോക്കൂ, അവൻ എത്രമാത്രം അവനെ സ്‌നേഹിച്ചിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടർ പ്രതികരിച്ചു: അന്ധന്റെ കണ്ണു തുറന്ന ഈ മനുഷ്യന് ഇവനെ മരണത്തിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? (യോഹ. 11:36-37).
തുടർന്ന് യേശു ലാസറിന്റെ ശവകുടീരത്തിനടുത്ത് എത്തി. ശവകുടീരത്തിന്റെ മുമ്പിലുള്ള കല്ല് എടുത്തുമാറ്റുവാൻ കൽപിച്ചു. തുടർന്ന് യേശു പിതാവിനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു: ”പിതാവേ, അങ്ങ് എന്റെ പ്രാർത്ഥന ശ്രവിച്ചതിനാൽ ഞാൻ അങ്ങേക്ക് നന്ദി പറയുന്നു. അങ്ങ് എന്റെ പ്രാർത്ഥന എപ്പോഴും ശ്രവിക്കും എന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാൽ എന്നെ അയച്ചത് അവിടുന്നാണെന്ന് ഈ ജനം വിശ്വസിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് ഞാനിത് പറയുന്നത്. ഈ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ശേഷം യേശു ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു: ലാസറെ, പുറത്തുവരിക. അപ്പോൾ കൈകാലുകൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവനായും മുഖം തുണികൊണ്ട് ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടവനായും ലാസർ പുറത്തുവന്നു (യോഹ. 11:41-44).
ഇനി ഈ സംഭവം നമ്മുടെ മനസിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാം. യേശു ലാസറിനെ സ്‌നേഹിച്ചിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് ലാസറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്, ലാസർ മരിച്ച് അടക്കി നാലുദിവസം കഴിയുന്നതുവരെ പോയില്ല? എന്തുകൊണ്ട് ഒരു വചനമെങ്കിലും അയച്ച് യേശു ലാസറിനെ സുഖപ്പെടുത്തിയില്ല? ഇ തൊന്നും ചെയ്യാതെ, മരിച്ച് അടക്കി നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തിനാണ് യേശു പോയത്? എന്തിനാണ് യേശു കരഞ്ഞത്? ഒ ന്നു മനസ് വച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഈ സാഹചര്യങ്ങളും ആ സഹോദരിമാരുടെയും മറ്റ് പലരുടെയും ദുഃഖങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നില്ലേ? അതേ, ഒത്തിരി ചോദ്യങ്ങൾ; ഒത്തിരി സംശയങ്ങൾ.
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കും സംശയങ്ങൾക്കും ഉത്തരം യേശുതന്നെ പറയുന്നുണ്ട്. ലാസർ രോഗിയായിരിക്കുന്നു എന്ന് സഹോദരിമാർ യേശുവിനെ അറിയിച്ചപ്പോൾ ഉടൻ പുറപ്പെടുന്നതിനോ വചനം അയച്ച് സുഖപ്പെടുത്തുന്നതിനോ ശ്രമിക്കാതെ, യേശു ഏതാനും വാചകങ്ങൾ പറയുകയാണ് ചെയ്തത്. ആ വചനങ്ങൾ: യേശു പറഞ്ഞു: ഈ രോഗം മരണത്തിൽ അവസാനിക്കാനുള്ളതല്ല; പ്രത്യുത, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനും അതുവഴി ദൈവപുത്രൻ മഹത്വം പ്രാപിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ളതാണ് (യോഹ. 11:4). അപ്പോൾ, ലാസർ മരിക്കുമെന്ന് യേശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ ലാസർ മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പല്ല, ലാസർ മരിച്ചശേഷം ലാസറിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാനാണ് ദൈവം തീരുമാനിച്ചത്.
അതിനാൽ ലാസർ രോഗിയാണ് എന്നു കേട്ടിട്ടും യേശു താൻ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് രണ്ടുദിവസം കൂടി താമസിച്ചു. അനന്തരം യേശു ശിഷ്യരോട് പറഞ്ഞു: നമുക്ക് വീണ്ടും യൂദയായിലേക്ക് പോകാം……നമ്മുടെ സഹോദരൻ ലാസർ ഉറങ്ങുകയാണ്. അവനെ ഉണർത്താൻ ഞാൻ പോകുന്നു. അങ്ങനെയാണ് യേശു ലാസറിന്റെ വീട്ടിലും ശവകുടീരത്തിലും എത്തിയത്. ശവകുടീരത്തിന് അടുത്ത് എത്തി കല്ലെടുത്തു മാറ്റാൻ യേശു പറഞ്ഞപ്പോൾ മർത്ത പറഞ്ഞു: കർത്താവേ, ഇപ്പോൾ ദുർഗന്ധം ഉണ്ടായിരിക്കും.
ഇത് നാലാംദിവസമാണ്. യേശു അവളോട് പറഞ്ഞു: വിശ്വസിച്ചാൽ നീ ദൈവമഹത്വം ദർശിക്കുമെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ? (യോഹ. 11:40). തുടർന്നാണ് യേശു പ്രാർത്ഥിച്ചതും ലാസറിനെ ഉയിർപ്പിച്ചതും. ലാസറിന്റെ ഉയിർപ്പ് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കാനുള്ള ഉയിർപ്പ് ആയിരുന്നില്ല. വീണ്ടും മരിക്കാനുള്ള ഉയിർപ്പ് ആയിരുന്നു.
ഇനി ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുക. ലാസർ രോഗിയായി കിടക്കുന്നു എന്ന അറിവ് കിട്ടിയപ്പോൾത്തന്നെ യേശു ലാസറിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തുകയോ, വചനം അയച്ചോ, ലാസറിനെ സുഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു എന്ന് കരുതുക. എങ്കിൽ ആ സംഭവം യേശു പ്രവർത്തിച്ച അനേകം അത്ഭുതങ്ങളിൽ ഒന്നുമാത്രമായി തീരുമായിരുന്നു. അത് ഒരു വാർത്തയായി, മഹാസംഭവമായി, തീരില്ല. ഏതാനും ആളുകൾമാത്രം അറിയുന്ന, ഏതാനും ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു സംഭവമായി അതും മാറും.
ലാസറോ മർത്തായോ മറിയമോ ഒന്നും ആരാലും അറിയപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. ലോകാവസാനംവരെ ലാസറും മർത്തയും മറിയവും ഒന്നും അനുസ്മരിക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. ഈ സംഭവം ബൈബിളിൽ എഴുതിച്ചേർക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. ഇന്നും യേശുവിലൂടെ അനേക രോഗശാന്തികൾ നടക്കുന്നില്ലേ? ആ രോഗശാന്തികളും അനുഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കുന്നത് മറ്റാരും തന്നെ അറിയുന്നില്ല. അതുപോട്ടെ, ഇവ ലഭിച്ചവർപോലും വളരെ പെട്ടെന്ന് അവർക്കു കിട്ടിയ സൗഖ്യത്തിന്റെ കാര്യം മറന്നുപോയാലോ?
ലാസറിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെയും കാര്യം ഒരു സാധാരണ സംഭവമാക്കി മാറ്റി മറന്നുകളയുവാൻ യേശു അനുവദിച്ചില്ല. അതിനാൽ ലാസർ മരിക്കുവാനും അടക്കപ്പെടുവാനും അഴുകുവാനും യേശു അനുവദിച്ചു. അങ്ങനെ മരിച്ച് അടക്കപ്പെട്ട്, അഴുകി തുടങ്ങിയ ലാസറിനെ ഉയിർപ്പിച്ചപ്പോൾ അതൊരു മഹാസംഭവമായി മാറി. ലാസറും കുടുംബവും മർത്തയും മറിയവും അനശ്വരരായി മാറി. ദൈവം അങ്ങനെ മാറ്റി. മരണവും അടക്കലും അഴിയലും നടക്കുമ്പോൾ വീട്ടുകാർക്കുണ്ടായ ദുഃഖം യേശുവും പങ്കിട്ടു. അതിനാൽ യേശു കരഞ്ഞു. യേശു ലാസറിനെ ഉയിർപ്പിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല, മർത്തയും മറിയവും. എങ്കിലും യേശു നാലുദിവസം താമസിച്ചു വന്നിട്ടും അവർ യേശുവിനോട് പിണങ്ങിയില്ല. അനുസരിച്ചു. സഹകരിച്ചു.
ഇനി നമുക്കുള്ള ഗുണപാഠം. യേശു നമ്മെ സ്‌നേഹിക്കുമ്പോഴും നാം സഹിക്കാൻ ചിലപ്പോൾ അനുവദിക്കും. അതിലൂടെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ ഇടപെടലുകൾ നടത്തി, മഹത്വം നൽകാൻ യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. നാം വേദനിക്കുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ മനസും വേദനിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, മർത്തയും മറിയവും ചെയ്തതുപോലെ നമ്മളും ചെയ്യണം. യേശുവിനോട് പിണങ്ങരുത്.
യേശുവിനെ വിശ്വസിക്കണം. യേശുവിനോട് സഹകരിക്കണം. വിശ്വസിക്കുമ്പോഴാണ് ദൈവമഹത്വം കാണാൻ ഇടവരുക എന്ന് ആ സഹോദരിമാരോട് യേശു പറഞ്ഞത് നമ്മെ സംബന്ധിച്ചും സത്യമാണ്. എന്നാൽ നമ്മളിൽ എത്രയോ പേർ, ഉപരിമഹത്വം നൽകാൻ ദൈവം കാത്തിരിക്കുന്നത് മനസിലാക്കാതെ ദൈവത്തോട് പിണങ്ങുന്നു; അകലുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഉപരിമഹത്വം ദർശിക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു വീണ്ടുവിചാരം നല്ലതല്ലേ? ഉപരിമഹത്വം ഉണ്ടാവില്ലേ?
ഫാ. ജോസഫ് വയലിൽ CMI

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *

Latest Postss

Don’t want to skip an update or a post?