Follow Us On

25

August

2019

Sunday

നിലാവെളിച്ചം കെടുത്തരുത്

നിലാവെളിച്ചം കെടുത്തരുത്

വിജയന്‍ (യഥാര്‍ത്ഥ പേരല്ല) കേരളത്തിലെ പ്രശസ്തമായൊരു കോളജില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായിരുന്നു. ശാന്തനും സൗമ്യനുമായിരുന്ന അദ്ദേഹം ഏറെ കഴിവുകളുള്ളവനായിരുന്നു. പ്രസംഗവും ചിത്രരചനയും പാട്ടും എഴുത്തുമൊക്കെ അദ്ദേഹത്തിന് വഴങ്ങുമായിരുന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയോട് അതീവ താല്‍പര്യമായിരുന്നു വിജയന്. ഇന്ത്യക്കാരായ ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തുകാരനെപ്പോലെ ആകണമെന്ന് വിജയന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

ആ കോളജിലെ ഇംഗ്ലീഷ് വിഭാഗത്തില്‍ അറിയപ്പെടുന്നൊരു അധ്യാപകനുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ആ വിഭാഗത്തിന്റെ തലവനുമായിരുന്നതിനാല്‍ വിജയന്‍ താനെഴുതിയവ തിരുത്താനായി അദ്ദേഹത്തെ ഏല്‍പിച്ചു. അധ്യാപകന്‍ പിറ്റേന്നുതന്നെ അതു തിരുത്തി അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സഹിതം തിരികെ കൊടുത്തു. പിന്നീട് രണ്ടുതവണകൂടെ അദ്ദേഹം തിരുത്തുകയും അതൊക്കെ വിജയന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവയൊക്കെ വളരെ നന്നായിയെന്ന് മറ്റ് അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും പറഞ്ഞ് വിജയനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

അടുത്ത പ്രാവശ്യം എഴുതിയതും വിജയന്‍ അധ്യാപകനെ ഏല്‍പിച്ചു. പക്ഷേ തിരികെ വാങ്ങാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അതു തന്റെ കൈയില്‍നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടെന്നും ഒരിക്കല്‍കൂടി എഴുതിക്കൊടുക്കാനും നിര്‍ദേശിച്ചു. അതിന്‍പ്രകാരം വിജയന്‍ വീണ്ടും അതെഴുതി അധ്യാപകന്റെ പക്കല്‍ കൊടുത്തു. പിന്നീട് ചെന്നപ്പോള്‍ തിരുത്തല്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ താന്‍ വിളിച്ചോളാമെന്ന് അധ്യാപകന്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ് വിവരമന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അധ്യാപകന്‍ ആ കൃതി തിരികെയേല്‍പിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരക്ഷരംപോലും തിരുത്താതെ ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് രണ്ട് പേജുകളും വെട്ടിയിരുന്നു. അദ്ദേകരം വിജയനോട് പറഞ്ഞു: ”ഭാഷയുടെ ഉപയോഗം തീരെ മോശം… ആശയവും വേണ്ടവിധത്തിലില്ല. നീ ഇംഗ്ലീഷിലെഴുതാതെ മലയാളത്തില്‍ എഴുത്തു തുടരുക.”

എന്റെ സുഹൃത്ത് അന്നവസാനിപ്പിച്ചു എഴുത്ത്. പിന്നീടൊരിക്കലും മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ അദ്ദേഹമെഴുതിയിട്ടില്ല. വിജയന്റെ മറ്റൊരു സുഹൃത്ത്, മോശമാണെന്ന് അധ്യാപകന്‍ പറഞ്ഞ ആ കൃതി ഒരു എഴുത്തുകാരനെ കാണിച്ചു. ‘ഭാവിയുള്ളൊരാളുടെ കൃതിയാണതെന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. എത്ര നിര്‍ബന്ധിച്ചിട്ടും പിന്നീടൊരിക്കലും വിജയന്‍ എഴുതിയിട്ടില്ല. പിന്നീട് വായനയുടെയും പഠനത്തിന്റെയും ലോകത്തിലേക്കവന്‍ ചുരുങ്ങിപ്പോയി!

വിജയന്‍ ഇന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാരിന്റെ കീഴിലുള്ള ഒരു സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തനവിഭാഗത്തിന്റെ തലവനാണ്. ഒന്നുരണ്ടു തവണ ഞാനദ്ദേഹത്തെ നേരിട്ടുകണ്ടു. ‘എഴുതാറുണ്ടോ’ എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ‘ഇല്ല…’ അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നു, ‘ഗുരുക്കന്മാര്‍ ദൈവത്തെപ്പോലെയല്ലേ? അവര്‍ പറയുന്നതില്‍ നന്മയുണ്ടാകും… പിന്നീട് എഴുതിയിട്ടില്ല.’ ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തില്‍ റാങ്കോടെ വിജയന്‍ പാസായത് ആ വേദനയില്‍നിന്നുയര്‍ന്ന നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യംകൊണ്ടാകാം. ദൈവവഴികള്‍ അജ്ഞാതമാണല്ലോ!

മറ്റുള്ളവരുടെ കഴിവുകളെ വളരാന്‍ അനുവദിക്കുന്നത് പുണ്യമാണ്. എന്റെ സുഹൃത്ത് വലിയൊരു എഴുത്തുകാരനാകുമായിരുന്നു… ഒരു തെറ്റ്…. അധ്യാപകന്റെ ഒരൊറ്റ തെറ്റ്. ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു നന്മയെ അടര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞു. നിലാവ് കെട്ടുപോയി, ഒരിക്കലും ഇനിയിങ്ങു വരാത്തതുപോലെ. ഇതില്‍ ആലാഹാ നൊമ്പരപ്പെടുന്നില്ലേ?

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *

Latest Postss

Don’t want to skip an update or a post?